ได้เห็นข่าวของ นายสมคิด พุ่มพวง ฆาตกรต่อเนื่อง 6ศพ ที่เป็นข่าวโด่งดังหลายวันมานี้ เลยนึกถึงบทความหนึ่งที่เคยอ่านเจอในโลกโซเชี่ยล จนต้องโพสต์ข้อความนี้ซ้ำอีกรอบ ซึ่งมีเนื้อหาดังนี้…

“เสียงร้องจากเหยื่อไม่เคยถึงใคร แต่คำสารภาพจากคนร้ายกลับต่อชีวิตมัน”

เราเป็นคนนอกยังรู้สึกเจ็บกับข้อความนี้ คนใกล้ตัวเหยื่อคงเจ็บกว่าเราหลายเท่า  มีบางประเทศพยายามยกเลิกโทษประหาร ทำ “คุก” ให้มีรูปแบบเหมือน “ศูนย์บำบัด” รักษาคนชั่วให้กลับเป็นคนดีแล้วคืนสู่สังคม


ซึ่งเคยนั่งดูในสารคดีแล้วแม่งเกิดขึ้นได้จริง ผู้คุมบางประเทศไม่ต้องถืออาวุธเลยด้วยซ้ำ  แต่ถ้าเราลองมองแบบไม่หลอกตัวเอง ความโลกสวยทุ่งลาเวนเดอร์แบบนั้นแม่งไม่มีทางเกิดขึ้นที่ประเทศนี้หรอก

เพราะทุกวันนี้เราต่างก็รู้ว่า “คุกไทย” ไม่ต่างอะไรจาก “ศูนย์ฝึกอาชีพโจร” กินฟรี อยู่ฟรี (ด้วยเงินภาษีของคนดี)
เวลาว่างก็ไปอัพสกิล อัพเลเวลความเลว รอวันออกมาปล่อยของทำร้ายสังคมอีก

 

ประเทศไทยเป็นประเทศที่ค่อนข้างแปลก “โอกาส” ที่เทพควรได้ กลับเอาไปให้มาร  สังคมเราเลยมีคนดี คนเก่ง น้อยกว่าโจร ที่ไม่เคยจะสำนึกในคุณค่าของ “โอกาส” และสร้างความชิบหายอยู่อย่างนี้เรื่อยไป

 

 

เราเบื่อมากที่ต้องโพสต์อะไรแบบนี้ซ้ำๆ (เชื่อว่าคนที่เคยอ่านแล้วก็คงเบื่อเช่นกัน) แต่เราก็ยืนยันที่จะโพสต์ต่อไปอีกเรื่อยๆจนกว่าจะเห็นกฏหมายไทยเลิกให้ “โอกาส” และตัดสินลงโทษสัตว์นรกพวกนี้ให้เห็นกับตา

เราไม่อยากอยู่ในสังคมที่… คนดีอยู่ด้วยความกลัว คนชั่วอยู่ด้วยความกล้า ทำดี 99 ครั้ง ทำชั่ว 1 ครั้ง ถูกเหยียบย่ำจมดิน ทำชั่ว 99 ครั้ง ทำดี 1 ครั้ง ถูกเชิดชูสรรเสริญ  สังคมไทยเจ็บปวดมากพอแล้ว กับการให้ “โอกาส” ครั้งที่ 2 กับคนชั่ว

 

ที่มา เรื่องจริงผ่าน Wall

 

Loading...